Blog 3: Foto’s en verhalen van toen

Aan haar sociaal-maatschappelijke stage houdt verzorgende Esther zeer waardevolle herinneringen over. Met cliënt Greet, 93 jaar, bouwde ze tijdens deze stage een buitengewoon bijzondere band op. In haar blog vertelt ze over haar ervaringen in de laatste fase in het leven van deze markante vrouw.

Esther werkt als verzorgende in een fijn, warm wijkteam bij Savant Zorg en is getrouwd met Peter. Enkele jaren geleden verhuisde ze van Overijssel naar Brabant en inmiddels is ze oma van zes kleinkinderen met nummer zeven op komst. In 2014 slaagde ze voor de BBL-opleiding bij Savant Zorg tot verzorgende. Tijdens deze opleiding volgde ze haar stage, waarna ze met veel plezier aan de slag ging als verzorgende.

FOTO’S EN VERHALEN VAN TOEN

Lichamelijk achteruit
Bij mijn volgende bezoek aan Greet zie ik dat ze lichamelijk behoorlijk hard achteruit gaat. Ze wordt zwakker, heeft niet zoveel kracht meer en is naar mijn idee behoorlijk afgevallen. “Ik wil eigenlijk nog wel één ding met jou doen,” zegt ze. “Ik zou graag samen mijn foto’s bekijken, nu ik ze nog een beetje kan zien.” Ik beloof haar dat we dit zeer binnenkort zullen doen en verzeker haar dat ik er nu al zin in heb. Als ik korte tijd later weer mijn vaste riedeltje op de deur klop, komt er geen reactie. Ik bedenk me gelijk dat dit niet goed is. Normaal begint ze halverwege al mee te doen. Ik loop de kamer in en het duurt even voordat ze doorheeft dat ik het ben.

Emotioneel moment
Greet ziet er slecht uit. Grauw, energieloos en ze lijkt weer te zijn afgevallen. Als ze me ziet, begint ze te lachen, pakt me vast en geeft me een knuffel. “Wat fijn dat je er bent meid,” zegt ze. Haar ogen schieten vol en er biggelt een traan over haar wang. “Ik ben de laatste tijd zo emotioneel,” zegt ze. Ik vertel haar dat het er misschien wel bij hoort. Alleen hiervoor doe je het toch al. Dat je echt iets voor iemand kan betekenen en samen in korte tijd zo’n sterke band opbouwt. Iets dat zo vertrouwd voelt, voor mij, maar ook zeker voor haar. Ik ga lekker dicht bij Greet zitten. Dit vindt ze fijn en ze kan me dan ook beter horen en zien. “Ach, meissie toch,” zegt ze. “Het gaat hard achteruit met mij. Ik krijg het benauwd, heb weinig energie en elke week komt er iets bij.” Ik pak haar hand. “Ja Greet, en het zal nog wel zwaarder worden ben ik bang.”

Spulletjes nalaten
Dan vertelt Greet me dat ze heeft besloten welke spulletjes en sieraden ze aan welke van haar stiefkleinkinderen en -achterkleinkinderen wil nalaten als ze er straks niet meer is. Ik had haar een tijdje geleden aangeraden om hierover na te denken. “Ik vind het fijn dat ik nu weet waar mijn spulletjes naartoe gaan.” Ze lacht en bedankt me. “Zo, nu hebben we genoeg serieus gepraat,” zeg ik. “Zet die doos met foto’s maar eens op tafel! Ik kan niet wachten.”

Foto’s kijken
Greet lacht en pakt meteen de doos met foto’s die standaard naast haar stoel staat. De eerste foto’s en verhalen gaan over haar eerste man. “Ik was gelukkig met hem. We hebben een goed huwelijk gehad. Ik heb zijn kinderen opgevoed en ben niets tekortgekomen,” zegt Greet. Nadat ze weduwe is geworden, leerde ze een nieuwe man kennen. “Ik ontmoette hem bij de bushalte. We raakten aan de praat en het was zo gezellig dat hij gelijk maar mee naar huis is gegaan om verder te kletsen,” vertelt Greet. In dit huwelijk heeft ze alleen maar genoten van het leven. De foto’s laten dat ook goed zien.

Veel te vertellen
Greets ogen glinsteren als ze terugdenkt aan de fijne tijd. Helaas kan ze de meeste foto’s niet meer ontcijferen, maar als ik haar uitleg wat erop staat, weet ze precies om welke foto het gaat. Ik vind het geweldig om haar in alle fases van haar leven te zien en heb hierdoor het gevoel dat ik haar al jaren ken. Deze vrouw heeft zoveel te vertellen en met haar 93 jaar is ze erg modern in haar gedachtes. Ik geef haar een knuffel en beloof gauw weer te komen. Ze lacht en zegt: “Dat vind ik fijn, al is het maar 5 minuutjes. Dan heb ik je weer even gezien en dan is mijn dag weer gebroken.”

Lees ook de andere blogs van Esther: