Blog 2: De wandeling

Aan haar sociaal-maatschappelijke stage houdt verzorgende Esther zeer waardevolle herinneringen over. Met cliënt Greet, 93 jaar, bouwde ze tijdens deze stage een buitengewoon bijzondere band op. In haar blog vertelt ze over haar ervaringen in de laatste fase in het leven van deze markante vrouw.

Esther werkt als verzorgende in een fijn, warm wijkteam bij Savant Zorg en is getrouwd met Peter. Enkele jaren geleden verhuisde ze van Overijssel naar Brabant en inmiddels is ze oma van zes kleinkinderen met nummer zeven op komst. In 2014 slaagde ze voor de BBL-opleiding bij Savant Zorg tot verzorgende. Tijdens deze opleiding volgde ze haar stage, waarna ze met veel plezier aan de slag ging als verzorgende.

DE WANDELING

Mooi geweest
Op de terugweg in de auto zegt Greet nog een keer hoe fijn ze het vond om nog één keer bij haar zus te zijn geweest. “Nu heb ik alles gedaan wat ik wilde doen, nu mag het van mij wel over zijn,” zegt ze. Ik vraag haar of ze niet bang is voor de dood. “Nee,” zegt ze, “het is genoeg geweest, ik heb een goed leven gehad. Alles wat ik nog wilde zeggen is gezegd, alles wat ik nog moest doen is gedaan; ik kan vredig gaan.” Ik vraag haar of ze beseft dat het best nog wel even kan duren; dat stoppen met medicatie niet betekent dat het snel voorbij is. “Dat weet ik,” zegt ze. Dan vraag ik haar waarom ze niet voor euthanasie heeft gekozen als ze zo graag wil dat het voorbij is. Ze geeft aan dat dit van haar katholieke geloof niet mag. Ik vertel dat ik goed snap dat het leven voor haar genoeg is, maar dat ik haar eigenlijk nog niet kwijt wil. Ze lacht.

Vaker hulp nodig
Als ik kort daarna weer even bij Greet op de koffie ga, ben ik erg benieuwd hoe het met haar gaat na het bezoek aan haar zus. Ik klop ‘ons klopje’ op de deur zodat ze weet dat ik het ben. Voordat ik het hele riedeltje heb geklopt roept ze al. Ze is blij om me te zien. Ze lacht en steekt haar armen uit voor een knuffel. Wat een schat is het ook. Het valt me op dat Greet afgevallen is en wat grauw kijkt. Als ik haar vraag hoe het gaat, vertelt ze dat het allemaal wat achteruit gaat. Ook kan ze niet meer alleen in en uit bed waardoor ze vaker hulp nodig heeft van de verzorgende. Ze vertelt dat de dokter vandaag langs is geweest om te kijken hoe het met haar gaat, nu ze gestopt is met haar medicatie. (Ze neemt alleen nog medicatie tegen de pijn, maar dit helpt niet echt.) Vervolgens kletsen we over van alles en nog wat. Het leuke aan Greet is dat ze niet alleen over zichzelf wil praten, maar ook oprecht geïnteresseerd is in hoe het met mij gaat.

De bossen in
Ik vraag haar of ik nog iets voor haar kan betekenen. “Is er nog iets waar je graag naartoe zou willen?” Greet kijkt me aan en zegt: “Nee meisje, ik heb alles gedaan wat ik wilde.” “Je vindt in de herfst de kleuren van de bomen toch zo mooi,” vraag ik.” “Ja,” zegt ze, “dat klopt.” “Nou, wat dacht je ervan als we deze week op een mooie dag eens lekker de bossen in gaan,” stel ik voor. Greet zegt dat dit haar heel fijn lijkt. “Als het maar niet te koud is,” zegt ze. Als het diezelfde week een dag mooi weer is, bel ik haar op. Ondanks dat ze een beetje moe is, weet ik haar toch te overtuigen. “Het is heerlijk wandelweer Greet en je hoeft niet te lopen, ik neem je mee in de rolstoel.” “Nou laten we het dan toch maar doen,” zegt ze.

Fijne middag
Het zonnetje schijnt, het is niet koud en de kleuren van de bomen zijn prachtig. Greet geniet zichtbaar. Tijdens de wandeling, vertelt ze honderduit, vooral over vroeger. Ik geniet van de mooie verhalen die ze met me deelt. We hebben zeker 2 uur door de bossen gewandeld. Bij terugkomst zie ik aan haar gezonde kleur dat de frisse buitenlucht haar goed heeft gedaan. Het valt op: “Wat straalt u!” We drinken nog gezellig een kopje koffie en ik spreek met Greet af volgende week weer langs te komen. Ik vraag haar om nog eens na te denken of er nog iets anders is wat ik voor haar kan doen. Ze belooft me dat te doen en bedankt me voor de fijne middag. “En doe je man Peter de groeten! Zeg maar dat hij heel zuinig op je moet zijn, jij bent bijzonder!”

Lees ook de andere blogs van Esther: