Blog 1: Zussenliefde

Aan haar sociaal-maatschappelijke stage houdt verzorgende Esther zeer waardevolle herinneringen over. Met cliënt Greet, 93 jaar, bouwde ze tijdens deze stage een buitengewoon bijzondere band op. In haar blog vertelt ze over haar ervaringen in de laatste fase in het leven van deze markante vrouw.

Esther werkt als verzorgende in een fijn, warm wijkteam bij Savant Zorg en is getrouwd met Peter. Enkele jaren geleden verhuisde ze van Overijssel naar Brabant en inmiddels is ze oma van zes kleinkinderen met nummer zeven op komst. In 2014 slaagde ze voor de BBL-opleiding bij Savant Zorg tot verzorgende. Tijdens deze opleiding volgde ze haar stage, waarna ze met veel plezier aan de slag ging als verzorgende.

ZUSSENLIEFDE

Bijzondere vrouw
De eerste momenten van mijn stage breng ik door onder het genot van een kopje koffie met mijn cliënt Greet. Een lieve en warme dame die heel wat heeft meegemaakt in de 93 jaar dat ze op deze aarde is. Ze vertelt graag en veel, vooral over vroeger. Ik vind het heerlijk om naar haar te luisteren en geniet van alle verhalen. Ik zie dat het haar ook goed doet. We vertrouwen elkaar en dat zorgt voor een ontspannen sfeer. Onze gesprekken gaan al gauw over het feit dat Greet met haar medicatie is gestopt. Ze vindt het welletjes geweest. Ze heeft veel pijn, ziet en hoort slecht en ook met lopen is ze sterk achteruitgegaan. Ze heeft voor bijna alles hulp nodig, terwijl Greet altijd een zeer zelfstandige vrouw is geweest. Haar dagen nu bestaan voornamelijk uit het zitten op een stoel en terugdenken aan de leuke dingen van vroeger.

 Op visite bij zus
Haar zus en tevens beste vriendin heeft ze al lange tijd niet gezien. Ook telefoneren is erg lastig omdat haar gehoor haar in de steek laat. Ik vraag Greet of ze het misschien fijn vindt om nog een keer bij haar zus op visite te gaan. Waarop ze antwoordt: “Dat zal helaas niet gaan, want ik kan niet bij haar komen.” Waarop ik gelijk voorstel: “En als ik nou eens met jou mee ga.” Ze kijkt me aan en zegt: “Nee, dat is te veel gevraagd.” Ik verzeker haar dat dat niet het geval is en dat ik het juist heel fijn zou vinden als ik haar naar haar zus mag begeleiden. Greet kijkt me aan en zegt dat ze het wel heel fijn zou vinden als ze haar zus nog een keer kan zien. “Elkaar nog eens lekker vastpakken, gezellig kletsen en echt afscheid nemen.”

De hereniging
Nog geen week later haal ik Greet thuis op. Ze heeft zich extra mooi aangekleed en ik zie aan haar gezicht dat ze er zin in heeft. Ik begeleid Greet de auto in en we gaan op weg naar Eindhoven. Voordat we het weten, komen we al aan bij het verzorgingshuis waar haar zus woont. We bellen aan. Het duurt even. Eenmaal binnen vliegen de dames elkaar om de nek en vloeit er een traantje. Wat een bijzonder mooi moment: twee zussen en dikke vriendinnen van 93 en 91 jaar. En ik mag hierbij zijn; geweldig! Gelijk besef ik ook: ze wonen maar 15 minuten bij elkaar vandaan en hebben elkaar al te lang niet gezien. Ik vind dit heel sneu.

Moppen vertellen
Ik stel mezelf voor aan de zus, die mij hartelijk bedankt dat ik haar en haar zus bij elkaar heb gebracht. De dames praten honderduit. Het is erg gezellig en de verhalen vliegen over en weer. Dan begint de zus moppen te vertellen. Ik lig dubbel; wat een humor hebben die twee! Ik denk niet dat ik dit nog vaker ga meemaken. De dames blijven herinneringen ophalen. Ze deden vroeger alles samen en gingen zelfs samen op vakantie. Ik besluit even beneden naar het restaurant te gaan, zodat de twee een momentje samen hebben zonder mijn bijzijn. Ze verzekeren me dat dit niet nodig is, maar ik zeg dat ik het zelf graag wil.

Het afscheid
Ik blijf een half uurtje weg en realiseer me dat we al de hele middag op pad zijn. Bijna is het moment aangebroken dat de zussen afscheid gaan nemen, voor altijd! Als ik terugkom, zie ik dat ze allebei behoorlijk moe aan het worden zijn. Ik vraag of ze nog een kopje koffie willen, waarop Greet antwoordt: “Ik denk dat we zo maar eens moeten gaan, het wordt al laat.” Ik besef dat dit de laatste keer is dat ze elkaar zien. Er ligt een steen op mijn maag en ik merk dat het voor de zussen ook een beetje een raar moment is. Ik stel voor dat ze elkaar nog een stevige knuffel geven. Ze pakken elkaar vast en wensen elkaar het beste. Mijn ogen lopen vol. Ik hou het niet droog. Pffff… wat is dit heftig! De dames doen het beter dan ik, maar ook hen valt het afscheid zwaar. Ik geef de zus van Greet een knuffel en wens haar het beste. Dan rij ik met Greet in de rolstoel de kamer uit. Ze roept nog een keer: “Dag zusje, het ga je goed!”

Lees ook de andere blogs van Esther: