Afbeelding bij artikel
Uit het leven gegrepen

Uit het leven gegrepen van mevrouw Lambriex

Gepubliceerd: 03-08-2022
Body tekst

"Wat je zelf kunt, moet je gewoon nog zelf doen."

Mevrouw Lambriex (93) woont in Savant Rivierenhof in Helmond. Alleen wonen ging niet meer na twee auto-ongelukken en een erfelijke oogziekte. Toch is zorg krijgen voor haar nog altijd wat vreemd: zij gaf die altijd, als verpleegkundige. En tot op de dag van vandaag probeert ze zoveel mogelijk zelf te doen. “Wat je zelf kunt, moet je gewoon nog zelf doen.”

Mevrouw Lambriex heeft haar hele werkende leven in de zorg gewerkt. “Ik wist al heel vroeg wat ik wilde. Ik kwam uit school en hing thuis wat in een stoel. Mijn moeder zei ‘Verveel je je? Ga jij de melkboer maar eens mooi helpen. Die heeft twee kindjes gekregen’. Daar is het kleine worteltje ontsprongen van de verpleging. Ik ben eerst kort kleuterjuffrouw geweest, maar dat was het niet voor mij. Ik wilde meer actie.”

Mevrouw Lambriex moest voor die wens natuurlijk wel een papiertje halen. “Ik heb twee jaar in Dordrecht in het ziekenhuis gestudeerd en gewerkt, maar ben daar ontslagen omdat ik een vriendje had dat niet katholiek was, terwijl ik in een katholiek ziekenhuis werkte. Toen vond ik een job bij het ziekenhuis in Sittard en daar heb ik mijn diploma gehaald. Vervolgens ben ik van Sittard naar Venlo gegaan en heb daar nog een kraamopleiding gedaan. En toen ook nog een aantekening voor de operatiekamer erbij gehaald. Daar heb je de ongelukken, de sensatie, de actie.”

Toch was er naast actie ook ruimte voor zachtheid en compassie: “Ik heb eens een oudere vrouw mogen verzorgen wiens zoon nog bij haar inwoonde. Ze was bijna aan haar einde en de zoon zag het niet meer zitten. Ik besloot te blijven en heb de huisarts en daarna de begrafenisondernemer gebeld. Die zoon was zo blij met mijn hulp. Hij kon het niet alleen. Dat is een voorbeeld van wat nu niet meer kan met al die strakke tijdsplanningen. De liefde voor het vak zie ik nog wel bij de verpleegkundigen die mij nu verzorgen, maar de tijd om alles te doen wat ze zouden willen, ontbreekt vaak helaas. Dat voelt soms onpersoonlijk.”

Uit het leven gegrepen
"Ik zou nooit verpleegster worden, zei ze. Ze had het mis. Ik haalde uiteindelijk mijn diploma in Sittard."

Ondeugend
Het geloof speelde destijds een veel grotere rol in de ziekenhuizen, en überhaupt in de maatschappij, dan nu. “Ik kan me nog herinneren dat er een dienst was met Pasen – ik werkte in een katholiek ziekenhuis – en om 12 uur werd de pauselijke zegen gebracht: urbi et orbi. We moesten allemaal voor de non op de knieën en de zegen ontvangen via de radio. Ook als je niet katholiek was. We deden het, zo mak als schapen. Toen had je nog veel ontzag voor een oudere zuster, in dat geval een non.”

Maar mevrouw Lambriex en haar collega’s waren soms ook ondeugend. “Ik had eens een muis gevangen tijdens de nachtdienst en toen, met z’n staart aan de lamp gehangen boven bij de tafel waar de oppernon werkte. Toen ze ‘s morgens vroeg wie dat gedaan had, zei niemand iets. We mochten niet weg voor bekend was wie het gedaan had. Toen heb ik bekend. Ik zou nooit verpleegster worden, zei ze.” Ze had het mis. “Ik haalde uiteindelijk mijn diploma in Sittard. Daarna nam ik de brommer (!) naar Dordrecht en vroeg naar zuster Krisegona. Die herkende me meteen. ‘Wat is er van jou geworden?’, vroeg ze. ‘Ik ben gediplomeerd verpleegster’, zei ik. Dat wilde ik toch laten blijken.”

Mevrouw Lambriex heeft ook nog kort een psychiatrie-opleiding geprobeerd in Heerlen, maar dat was geen succes. “Ik zal je zeggen, ik werd daar nog gekker dan de mensen. Dat was niets voor mij. Toen zag ik een vacature in het St Antonius ziekenhuis in Helmond. Ik mocht op sollicitatie komen en liet mijn diploma’s zien. Of ik nog verlangens of eisen had, werd mij gevraagd. Ik zei dat ik niet graag werk met religieuzen en er zaten twee nonnen aan tafel. Die keken me toch vuil aan. Maar ik werd wel aangenomen.”

Borrel als remedie
“In mijn werk heb ik gelachen en gehuild, je ziet uitersten op een eerstehulpafdeling. We kregen eens een man binnen met een gat in zijn hoofd dat gehecht moest worden. Ik had hem aan de tafel vastgebonden anders rolde ie ervan af, hij was zo zat als een reiger.” Maar er gebeurden ook heftigere dingen. “Ik ben eens opgeroepen bij een ongeluk met een trein. Daar was een kindje met een fietsje onder gekomen. De moeder stond nog te schreeuwen, maar het kindje was al overleden. Als zoiets nu gebeurt, is er slachtofferhulp beschikbaar. Wij hadden alleen een stevige borrel.”

Noodlot
Na haar werk in de verschillende ziekenhuizen heeft mevrouw Lambriex ook nog een tijdje als wijkzuster in Gemert gewerkt. “Ik trof eens een echtpaar dat ruzie had. Hen heb ik met elkaar laten praten. Het ging om zoiets onbenulligs. Ik zei na dat gesprek ‘geef elkaar de hand, en kussen als ik weg ben!’ Vind je het gek dat er oorlog bestaat als jullie al geen vrede kunnen bewaren.”

Uit het leven gegrepen
"Ondanks alles ben ik dankbaar dat ik 93 heb mogen worden en ik vind het belangrijk positief te blijven over het leven, ook al kan ik steeds minder."


Na jaren hard werken om anderen op te lappen, kreeg mevrouw Lambriex vervolgens zelf twee ongelukken: een in 1984 en een in 1992. “De eerste keer was ik op weg naar het ziekenhuis voor een bezoekje en werd ik frontaal aangereden. Ik lag flink in de kreukels, voor jaren. Toen ik net weer begon te werken, werd ik voor een tweede keer aangereden, in 1992 deze keer. Het was slecht weer maar ik wilde per se een ijsco. Toen ik die ging halen, werd ik aangereden door een zatte vent. Die twee ongelukken hebben ervoor gezorgd dat ik niet meer kan lopen en rolstoelafhankelijk ben geworden.”

“Ondanks alles ben ik dankbaar dat ik 93 heb mogen worden en ik vind het belangrijk positief te blijven over het leven, ook al kan ik steeds minder. Mijn wereld is grijs: ik zie bijna niets meer. En ik hoor niet meer zo goed. Maar wat ik wil horen, hoor ik wel”, zegt ze met een knipoog. Haar gehoor is ook wat haar nu nog het meeste vertier geeft: de radio staat vaak aan en televisieprogramma’s worden beluisterd in plaats van bekeken. Maar ook de moderne tijd is het appartement van mevrouw Lambriex binnengeslopen: “Hey Google, hoe laat is het?” roept ze achteloos naar een alleswetend apparaat in de woonkamer. “Het is 15:59”, deelt Google ons mee. “Handig toch?” zegt mevrouw Lambriex, alsof ze het altijd zo gedaan heeft. “Voor elk probleem is een oplossing.”