Juul van der Velden (29) staat in de hal van Savant Alphonsus in Mierlo-Hout: “Ik kwam hier als baby al.” Haar moeder Marlies van Dijk (61) knikt. “Het waren echt andere tijden. Er was toen nog geen gesloten afdeling. De mensen die hier woonden hadden vooral lichte zorg nodig. Ik werkte als verzorgende en een medewerker van de groepsverzorging vroeg of ik Juul een keer mee wilde nemen omdat bewoners dat zo leuk vonden.”
“Ze hebben me samen in bad gedaan,” zegt Juul. Marlies: “Ik zag meteen lachende gezichten. Even geen zorgen, maar gewoon de herkenning van een baby.” Juul glimlacht. “Dat weet ik zelf natuurlijk niet meer. Ik weet wel dat mijn overgrootoma hier woonde en me altijd een koetjesreep gaf.”
Marlies doet samen met een bewoonster baby Juul in bad.
In die tijd werkte iedereen fulltime
De familiebanden gaan nog verder. Ook de grootouders van Juul hebben op Alphonsus gewoond. Juul: “Mama werkt al meer dan veertig jaar op Alphonsus, haar zus werkte er lange tijd en ook ik startte hier in de zorg. Dus als ik binnenloop, voelt het als thuiskomen.”
Marlies: “Ik begon als stagiaire in 1981 en ik ben nooit meer weggegaan. In die tijd werkte bijna iedereen fulltime. Dat was heel normaal. Ik groeide van verzorgende naar afdelingshoofd en werk nu als verzorgende IG op de afdeling somatiek.”
Juul startte twaalf jaar geleden op Alphonsus als vakantiehulp. “Daarna werd ik helpende en studeerde door tot verpleegkundige. Nu werk ik als adviseur zorg en technologie voor heel Savant. Ik ben nog steeds met zorg bezig, maar op een andere manier. Daarnaast werk ik in de flexpool en draai regelmatig diensten als verpleegkundige, ook op Alphonsus. Zo houd ik verbinding met de praktijk. Ik zie wat er op de afdeling gebeurt en wat collega’s nodig hebben. En ik vind het contact met de bewoners fijn.”
“ Vroeger was alles bukken en tillen. Nu hebben we veel meer ondersteuning.”
Vroeger was niet alles beter
Als ze terugkijken, zien ze hoe sterk de zorg veranderd is. “Vroeger hadden we een heel andere doelgroep,” zegt Marlies. “Mensen woonden hier als ze ouder werden. Als de zorgvraag zwaarder werd, gingen ze naar een verpleeghuis.” Juul: “Nu wonen mensen langer thuis en komen ze hier als het echt niet meer anders kan.”
Marlies: “De zorg is intensiever, maar vroeger was echt niet alles beter hoor! Ik werkte tien dagen achter elkaar en was er vier vrij. Nachtdiensten waren altijd een hele week. En hulpmiddelen? Die hadden we nauwelijks. Er was één tillift voor het hele huis en rolstoelen moesten we duwen. Alles was fysiek veel zwaarder.
Nu heb je elektrische rolstoelen en kunnen mensen zichzelf verplaatsen. Ook de TurnAid en flexobedden om mensen te draaien of in bed te verzorgen, maken echt verschil. Vroeger was alles bukken en tillen. We hebben nu veel meer ondersteuning.”
Technologie maakt ruimte voor aandacht
Juul werkt aan zorgtechnologie binnen Savant. “Wij kijken vooral: wat kan iemand zelf nog en hoe kan technologie ondersteunen, zodat mensen zo lang mogelijk zelfstandig blijven.” Marlies: “Het is goed dat mensen zelf de regie willen houden.”
“Technologie speelt daarbij een steeds grotere rol,” zegt Juul. “Denk aan de medicijndispenser van Medido, of robot Tessa die ondersteunt bij de dagstructuur of de Momo BedSense die met sensoren laat zien of iemand slaapt of wakker is.” Marlies: “De Medido vind ik fijn. Mensen kunnen zelf hun medicijnen pakken en dat scheelt een inloopmoment voor ons.” Juul: “Het geeft mensen een stukje zelfstandigheid terug en kan rust geven op de afdeling. Omdat je sommige dingen slimmer of sneller doet, houd je meer ruimte over voor de zorg die echt aandacht vraagt.”
Steeds meer samen
Marlies en Juul praten regelmatig met elkaar over het werk. “En als mijn moeder vragen heeft over zorgtechnologie kan ze me altijd bellen. Laatst nog, voor een mevrouw die slechthorend is. Dan zoek ik uit wat mogelijk is, bijvoorbeeld met een bel met licht.” “Dat is handig, die korte lijn,” zegt Marlies.
Ook Dorpsplein Mierlo-Hout komt ter sprake. Juul is nauw betrokken bij dit project. “We denken na over hoe we de zorg straks slimmer organiseren. Mensen wonen zelfstandiger en krijgen ondersteuning waar dat nodig is. Technologie ondersteunt daarbij.”
“Ik vind dat spannend,” zegt Marlies. “Nu hebben we alles bij de hand. Hoe gaat dat straks?” Juul: “Daar denken we goed over na. Wat betekent dat voor bewoners, voor medewerkers, maar ook voor familie?” “Want die hebben we hard nodig, we kunnen het niet alleen,” zegt Marlies. Juul: “Het wordt steeds meer samen.”
“ We kunnen het niet alleen, het wordt steeds meer samen.”
Verandering geeft energie
Juul krijgt energie van alles wat er nu gebeurt rond zorgtechnologie en de veranderingen in de zorg. “Ik vind het mooi om die ontwikkeling mee te maken. We zitten er middenin en ik kan echt iets bijdragen aan hoe het beter kan.” “En ik beweeg gewoon mee,” zegt Marlies. “Ik mopper er wel eens over, maar ik vind het ook interessant om die veranderingen te zien en er deel van uit te maken.” “Met een beetje pech woon je straks zelf in het nieuwe Alphonsus,” zegt Juul plagerig.
Als het gesprek richting de toekomst gaat, worden ze serieuzer. “Ik hoop dat de zorg menselijk blijft. Dat we de tijd blijven nemen om iemand goed te helpen,” zegt Marlies. Juul: “En dat technologie daarbij ondersteunt, maar niet overneemt wat er écht toe doet.” Even is het stil. Marlies: “Daar draait het uiteindelijk om.” Juul knikt. “Zorgen voor mensen.”